Ödül alması hiç de şaşırtıcı değil.İnsan ömrünün hüzünlü tökezlemesini anlatıyor!

Filmi az önce bitirdim. Işığın bu kadar iyi kullanıldığı az film gördüm!



Hayatın ince bir sızıyla, pencereler ardından aktığı, detaylarla "insan olmanın ağırlığının" aktarıldığı ve sorgulandığı, seyrettiğim en muhteşem filmlerden biri olarak hafızama kaydettim...

Yusuf'un annesinin söylediklerini anlaYmamam bir izleyici olarak beni daha derin bir "ana olma" sorgusuna da itti...İtiraf edeyim!

Bazı yönetmenlerin filmleri geleneksel bakış ve kamera kullanımından anlaşılır. Şu andan itibaren pencerelerden akan yaşamı en konuşkan sessizliğyle anlatan tanıdığım ve takdir ettiğim genç bir yönetmen ve senarist de var: Özcan Alper Yürekten kutluyorum ...

Filmde rol alan herkes tek başına bir ordu sanki...Bravo! Yusuf rolündeki Onur Saylak'ın derin bir iz bırakacağına inandığım sinemada, Yılmaz Güney kadar duru bir kimliği olacağını biliyorum...Kendi bedeninden öç alan ve kısacık ömrünü sorgulayan, akıl dışı yaşam enerjisinin "keşke"leriyle savaşında mükemmel bulduğum bu genç artık, benim gerçek sanatçı adını verdiğim listemde ...Kalben!

Yapımcı Serkan Acar VE TÜM EKİP SANKİ BİR GERÇEĞİ EN DİRİ HALİYLE İNSAN BEYNİNE ÇAKMAK İÇİN BİR ARAYA GELMİŞ YETENEKLER( Dilerim benim de romanlarımdan birini bir gün böylesine diri insanlar çeker.)

Karlı sahnelerde insanın "ademoğlu" olmanın ağır yanlarını ve ebedi yalnızlığını sorguladığı sızılı görüntüler ve muhteşem müzik, Türk sinemasının gençlerin elinde çok daha düzgün ve hayalperest olmayan bir çizgiye oturabildiğini gösteriyor.

Kamera tüm film boyunca her pencereye kadraj yaptığında, fısıldayan ayrı bir hikaye duyuyor izleyici. Ve bu hikayenin içinde kendi yargılarını, tarihi, genç yaşamları ve ödenen bedellerin ağırlığını sorguluyor...



Az konuşmayla çok şeyler anlatılan "Sonbahar" filmi, sıradan insanlara "sıradan olmayan" cezalarla neleri sırtımıza aldığımızın, üstlendiğimizin de çok hüzünlü bir anlatımı...

İzleyicinin aklına çok net kazınmış iki anı bırakacak sahne olacak eminim! Biri üzerinden dört mevsim geçen evin önündeki tahta bank...Diğeri her yaşama bağlanma çabasında bir pencere...

Ayşenur Yazıcı